Kennzeichen der Kirche- Ubersetzung .doc

Najbardziej intensywną chwilą Kościoła jest wspomnienie.

16. stycznia 1996 roku izraelski prezydent Ezer Weizmann wygłosił przed niemieckim Bundestagiem mowę, która do dzisiaj jest niezapomniana- nie tylko, ponieważ był to w ogóle pierwszy raz, kiedy prezydent Izraela odwiedził Republikę Federalnych Niemiec, ale przede wszystkim dlatego, że Ezer Weizmann po prostu w biblijny sposób mówił, jako „wspominający samego siebie”.

W celu wyjaśnienia przytaczam w tym momencie urywki z początku i zakończenia jego mowy.

(..) Każdy z osobna Żyd każdego pokolenia musi sam siebie rozumieć tak, jak gdyby tam był- tam w tych pokoleniach, państwach i przy tych wydarzeniach, które miały miejsce dawno przed nim. (..) Pamięć skraca dystans.

Od historycznych początków mojego narodu przeminęło dwieście pokoleń, wydają mi się one kilkoma dniami.

Najpierw przeminęło dwieście pokoleń, odkąd człowiek imieniem Abraham powstał, aby opuścić swój kraj i ojczyznę i przenieść się do kraju, który jest dziś moim krajem.(..) Dopiero sto pięćdziesiąt pokoleń przeminęło od ognistego słupa opuszczenia Egiptu aż do słupów dymu Shoah.

A ja, urodzony w kraju Abrahama, z jego przodków- byłem też wszędzie obecny.

Nie zapomniałem Jeruzalem nad wodami przy Wieży Babel, i jako pan Syjonu wróciłem do domu, byłem wśród marzących, którzy zbudowali mury jerozolimskie. Walczyłem przeciwko Rzymianom i zostałem wygnany z Hiszpanii.

Zostałem zaciągnięty na stos w Magencie w Moguncji i studiowałem Torę w Jemenie. W Kishinev straciłem rodzinę i zostałem spalony w Treblince.

Jesteśmy narodem pamięci i modlitwy. Narodem słów i nadziei. Nie stworzyliśmy żadnych państw, nie wznieśliśmy żadnych zamków ani pałaców.

Jedynie spoiliśmy ze sobą słowa. Nałożyliśmy na siebie warstwy idei, stworzyliśmy domy pamiątkowe i wyśniliśmy wieże tęsknoty- niech będzie znowu wzniesione miasto Jeruzalem, niech za naszych czasów szybko zapanuje pokój. Amen.

Ten rodzaj „wspominania samego siebie” poruszył wówczas wielu. Inni nie mieli do niego żadnego więcej dostępu i raczej znudzeni przyjęli go do wiadomości.

Niektórzy zgorszyli się. Benjamin Korn, żyjący w Paryżu niemiecki eseista, napisał jakiś czas później uszczypliwy komentarz do mowy Weizmanna, który to może pomóc nam właściwie ustalić pojęcie pamięci.